karta odpadu

Pojedynczy katalizator zawiera co najwyższej kilka gramów platynowców, które są uwięzione w kapilarnej strukturze 
jego zwykle ceramicznego nośnika. Katalizator (konwerter katalityczny) zawiera w swojej budowie substancje chemiczne (katalizatory), które pobudzają zawarte w spalinach substancje do reakcji ze sobą, same się nie zużywając. Masą
czynną w nich jest np. platyna, pallad oraz rod. Odpowiedni dobór substancji katalitycznych powoduje, że w wyniku
takich wymuszonych reakcji powstają związki chemiczne mniej (lub wcale) nieuciążliwe dla środowiska (np. z tlenku
węgla powstaje dwutlenek węgla).
Katalizator składa się z płaszcza ze stali nierdzewnej, izolacji cieplnej oraz nośnika w formie plastra miodu, pokrytego
metalami szlachetnymi, takimi jak platyna, pallad czy rod. Katalizatory trójfunkcyjne zbudowane są z nośników monolitycznych, na których zostały osadzone powłoki zawierające składniki katalitycznie aktywne. Ze względu na materiał,
z którego są wykonane nośniki, katalizatory można podzielić na:
• ceramiczne (z blokiem ceramicznym),
• metalowe (z blokiem metalowym).
Do wytwarzania bloków ceramicznych najczęściej używana jest ceramika kordierytowa 2MgO – -Al2
O3
o składzie
wagowym: 50% SiO2
, 36% AL2
O3
, 14% MgO, zawierająca dodatkowo niewielką ilość składników pomocniczych
w postaci Na2
O, Fe2
O3
, CaO, spełniających funkcje topników i stabilizatorów. Do wyrobu tej ceramiki wykorzystywane
są podstawowe surowce w postac i magnezytu (MgCo3
), tlenku glinowego (Al2
O3
), kwarcu (SiO2
) oraz kaolinu (Al2
O3
-2SiO2-2H20). Bloki metalowe najczęściej wykonuje się ze stali FeCrAl.

Kod odpadu 15 01 02 jest przypisany do odpadów z opakowań z tworzyw sztucznych. Obejmują one wszystkie materiały opakowaniowe w przemyśle rolnym, budowlanym, spożywczym, chemicznym, a także w turystyce, wykonane z tworzyw sztucznych. Zapotrzebowanie na materiały opakowaniowe jest bezpośrednio proporcjonalne do wzrostu gospodarczego, produkcji przemysłowej oraz handlu, ponieważ towary są wytwarzane, a następnie dystrybuowane zarówno lokalnie, jak i międzynarodowo.

W przemyśle drzewnym, meblarskim i papierniczym generuje się różnego rodzaju pozostałości po drewnie. Odpadki drzewne najczęściej powstają podczas obróbki drewna. W momencie, gdy trafiają one do sortowni, mogą pojawić się podczas różnych etapów procesu sortowania, na przykład podczas wstępnej selekcji w specjalnej kabinie lub na sitach używanych w procesie sortowania.

Struktura drewna jest zbudowana z trzech podstawowych elementów; organicznej ulegającej
spalaniu, mineralnej oraz wody. Ilość procentowa poszczególnych elementów w potencjalnym
paliwie, do którego zalicza się drewno, jest zależna od rodzaju oraz od stopnia uwęglenia. Procentowy udział węgla, wodoru oraz tlenu jest uzależniony od zmiennych wpływających na rozwój
drzewa podczas procesu wzrostu. Pozostałe pierwiastki występujące w drewnie w nieznacznych
ilościach tworzą w procesie spalania substancję mineralną, czyli popiół. Rozbieżności w składzie
chemicznym występują nie tylko w różnych gatunkach. Można je zaobserwować także w obrębie
jednego gatunku. Wpływ na to ma zarówno rodzaj siedliska i zwarcie drzewostanu, jak i wiek
i budowa anatomiczna drewna (drewno wczesne i późne, biel i twardziel, pień i gałęzie), a także
zmiany patologiczne wywołane działaniem grzybów. Nieco inny skład chemiczny niż drewno
posiada kora. Udział kory w stosunku do ogólnej masy pnia jest zróżnicowany w zależności od
gatunku drzewa i najczęściej wynosi 5–20%. Podstawowymi pierwiastkami wchodzącymi w skład
drewna są: węgiel (49,5%), tlen (43,8%), wodór (6,0%), azot (0,2%) i inne. Główne związki tworzące
drewno to: celuloza (ok. 45%), hemi-celulozy (ok. 30%) i lignina (ok. 20%). Ponadto w drewnie
występują też: cukier, białko, skrobia, garbniki, olejki eteryczne, guma oraz substancje mineralne,
które po spaleniu dają popiół. Głównymi składnikami chemicznymi kory są lignina, substancje
węglowodanowe oraz charakterystyczna dla kory suberyna.